دارم دلي درياي خون از ظلــــــم و عــــــدوان            بهر بصر ، از درد و قسمــت کــــرده طغــــــيان

مرغ دلم را کــــــــرده صيـــــــادي نشــــــــانه            مي سوزم و مي ســــــازم از دســــت زمانــــــــه

بر دام محنت ، مبتلا شـــد مــــــــرغ جانــــــم             ديگــــر نمــــــانده طاقــــــــت و تاب و توانـــــــم

در ماتم  فرزنـــــــد سلطــــــــان خراســــــــان             يعني جواد ، ابن الرضـــا ، محبــــــوب جانــــان

شا هي که رويش قبله اهــــل وفـــــا بــــــــود             هم کان علم و حلــــــم وهم بحــــــــر عطـــــا بود

ان تالي قران ، ولــــــي حـــــــــي سرمــــــــد              کشــــــاف اهل نهـــــــــان ، مــــــــرات  احمـــــد

از بهر قتـــل مقتــــــــــداي ربــــع مسکـــــون             پنجه به خونش کرده رنگين دخـــت مامــــــــــون

يارب ، شد از زهر جفا قلبـــــــش پريشـــــان             افسرده خاطر شـــــد عزيـــــز حــــــي سبحــــــان

زهر ستم بر قلب محزونــش اثــــــر کــــــــرد             خون جگر جاري ز مژگـــان بصــــــــر کـــــــــرد

هر لحظه او مي گفت در ســــــوز و گــــدازم              من سوختم از تشنگي ، يارب ، چــــه ســــــــازم

جاري ز جوي ديده ام ، سيـلاب خون اســـت              درد و غم و اندوه من ، از حد فـــــزون اســـــــت

در را برويش بستـــه ان شـــــوم ستمگــــــر              با لعل عطــشان داده جـــــان سبــــــط پيمبـــــــــر

چون کهــــــربا گشتــــــــه جمــــال دلربايــش             گشته کمــــان از بار غــــــم ، قــــــــد رسايــــــش

در نوجواني ، گلشن عمــــرش خــزان شــــد              حيران و مفتون از غمــش ، پير و جوان شـــــــد

چون جد مظلومش حسين،لب تشنـه جان داد              جان را به راه حي سبحــــــــان ، ارمغــــــــان داد

از دود اهـش ، نيلگــــــون روي فلـــک شــــد             حال دگرگون ، خاطر جـــــــن و ملــــــــک شــــــــد

گراز تنش ، از زهر کين ، تاب و توان رفـــت            جسم حسين ، عـريان و راســــش بر سنان رفـــت

از خون شــــــريان حسيــــــن و نوجوانــــان             رنگين شــده صحــــــرا و روي مهـــــــر تابـــــان

ام المصائب ، دختــــــر زهــــــراي اطهـــــــر             بگرفــت در بر ، همچــــو جان  ، جســــم بـــــرادر

گفتا برادر جان ، تويـي نـــــــور دو عينــــــم             اي سر بريـــــده از قـــــفا ، بيکــــــس حسينــــــــم

برخيز و فکر زينــــب دور از وطــــــن کــــن              يـاد از غـــــزالان حرم ، فخــــــر زمــــــــن کـــــن

جسم لطيفت همچو مصحــف گشتــــه اوراق              در دامــــن صحــــــرا و بر مــــــــرات خـــــــــلاق

من ذاکر و مــــــــداح سلطــــــــان عبـــــــادم              يک قطــــــــره از دريـــــاي احســــــان جــــــــوادم