اللهم صلي علی علی بن موسی الرضا المرتضی،

روايتي از زندگاني هشتمين سفير رستگاري امام رضا عليه السلام

خادم الرضا — Wed, 13 Aug 2008 08:02:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

هجده خرمايي كه واقعي شد

همانطور كه پاي پياده، كوچه‌هاي بصره را در هواي گرم زير پا مي‌گذاشت، اضطرابي وجودش را مي‌فشرد. با نياز مبرمي به ديدن دوباره آن خانه، سرعتش را تند كرد. مدتي بود كه سعي مي‌كرد خوابش را فراموش كند، اما هر دفعه دوباره به ذهنش هجوم آورده بود.
چند هفته پيش آن خواب عجيب را ديد. مردي در خواب به او گفت: رسول الله(صلي الله عليه و آله) به بصره آمده و در خانه‌اي اقامت كرده است. هنوز هم وقتي چشمانش را مي‌بست و به خوابش فكر مي‌كرد به نظرش مي‌رسيد كه گرماي مبهمي را در وجودش احساس مي‌كند. همان گرمايي كه در خواب موقع دويدن داشت، وقتي براي ديدن رسول الله مي‌رفت. بعد توي كوچه‌اي پهن ايستاد. وارد دومين خانه در سمت چپ كوچه شد. همان خانه‌اي كه پنجره‌هايش درست رو به شرق باز مي‌شد. رسول الله را ديد كه با يارانش نشسته بود و طبقي از خرما جلوي آنها روي زمين بود. رسول الله مقداري خرما برداشت و به ابن علوان داد. ابن علوان آنها را شمرد. هجده خرما بود.
وقتي از خواب بيدار شد، به خود لرزيد. براي لحظاتي در رختخواب نشست. بعد برخاست. وضو گرفت و نماز خواند. فردايش نتوانسته بود آرام بگيرد. توي كوچه‌هاي بصره راه افتاده بود. تنها راه چاره، گشتن بود. چيزي در وجودش ندا مي‌داد كه آن خانه را پيدا خواهد كرد. آگاهي مبهمي بود كه دليل منطقي هم نداشت.
اين كوچه بود؟ يا نه كوچه مقابلش؟ شايد هم <**ادامه مطلب...**>كوچه پشتي، يادش آمد انگار آن سوي بصره بوده. در حالي كه از كوچه‌اي به كوچه ديگر مي‌رفت، تصوير آن خانه را جلوي چشمش ديد. بدين ترتيب بعد از گذشتن از آن همه كوچه و ديوار و بازار، حالا نفس در سينه‌اش حبس شده بود. نشانه‌اي از آرامش از دست رفته.
در مقابل خانه، با چشماني گشاد ايستاده بود. سكوت پشت ديوارها بيش از حد بود. سكوتي كه انگار در درونش انتظاري نهفته بود.
اما انتظار براي چه؟
و امروز براي ديدن دوباره آن خانه مي‌رفت. غروب گذشته شنيد كه پيشواي هشتم به بصره وارد شده است. نشاني‌اش را پرسيده بود: خانه‌اي آن سوي بصره در كوچه‌اي پهن و ساكت. دومين خانه در سمت چپ كه پنجره‌هايش درست رو به شرق باز مي‌شود.
تمام ديشب را بيدار مانده بود و حالا در آرامش ديوارهاي آشناي اين سوي بصره، آنجا مي‌رفت.
وارد خانه كه شد پيشوا را ديد. همان جايي نشسته بود كه رسول الله صلي الله عليه و آله در خواب نشسته بود. طبقي از خرما هم روي زمين بود. پيشواي هشتم تعدادي از آنها را برداشت و به ابن علوان داد. ابن علوان شروع به شمردن كرد. با دلهره‌اي كه داشت قادر به شمردن خرماها نبود. دوباره شروع كرد. يك... دو... سه... چهار...
هجده عدد بود. بعد در حالي كه سعي مي‌كرد كسي متوجه نشود، آهسته با صدايي لرزان گفت: اي فرزند پيامبر ممكن است تعدادي بيشتر عطا فرماييد.
فقط مي‌خواست حرفي زده باشد تا جوابي بشنود. شايد مي‌خواست آنچه را كه روي سينه‌اش سنگيني مي‌كرد با او تقسيم كند. تحمل آن راز بيش از طاقت او بود.
پيشوا گفت: اگر جدم رسول خدا(صلي الله عليه و آله) بيشتر داده بود من هم بيشتر مي‌دادم.
و روبرويش را نگاه كرد به سمت آن شعاع نوري كه از شرق مي‌تابيد.
ابن علوان گذاشت لحظاتي بگذرد تا بر خود مسلط شود. بعد برخاست و بيرون آمد. سنگين از شوري كه حالا وجودش را گرفته بود.
منبع: هشتمين سفير رستگاري ـ نوشته علي كرباسي‌زاده

روايت رهايي

خادم الرضا — Mon, 07 Jul 2008 02:36:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

پاداش هاي نماز گزاران

در قيامت روي جهنم پلي است به نام صراط، از مو باريك تر و از شمشير تيزتر، همه مردم بايد از آن عبور نمايند، در ضمن برخي روايت ها آمده است كه روي اين پل با آن همه دلهره و صحنه آتش و باريكي راه و لحظه سرنوشت ساز چند جا توقفگاه است .(1)

صريح قرآن مجيد (آيه 70 سوره مريم) دلالت دارد بر اين كه، چه بهشتي و چه جهنمي همه بايد از اين راه بگذرند،‌ و اين راه هفت عقبه دارد و هر عقبه اي موقفهايي دارد و در هر عقبه هفتاد هزار ملك مامورند، همه بايد از اين هفت عقبه رد بشوند، مهمتر از همه اين است كه عقبه دوم، عقبه نماز است آن جا از نمازهاي روزانه،‌ آيات، قضا و ... مي پرسند .

در اين روايت ها مي بينيم كه نماز، <**ادامه مطلب...**>باعث مي شود انسان نمازگزار به راحتي و آساني و با سرعت از اين موقوف ها و از پل صراط بگذرد تا وارد بهشت موعود گردد. همين معناست آن دعايي كه مي خوانيم : « اَللّهُمَّ ثَبِّتني عَلَي الصّراط يَوم تزلُّ فيه الأقدام » (2) يكي از ياران پيامبر(ص) مي گفت :

« هر كه مدام پنج نماز را در اول وقت بخواند، خداوند 9 عنايت در حق او بفرمايد و از جمله اين عنايت ها اين است كه ملائكه از او محافظت مي كنند و از پل صراط چون برق جهنده مي گذرد و ار آتش نجات مي يابد .» (3)

پيامبر اكرم(ص) فرموده اند: « مَنْ حافَظَ عَلَي الجَماعةِ حيثُ ما كانَ مَرَّ عَلي الصِّراطِ كالبَرْقِ الخاطِفِ اللاّمِعِ في الاوّلِ زُمْرَةٍ مَعَ السّابقين وَ وَجْهَهُ أَضْوَءُ مِنَ القَمَرِ لَيْلَةَ البَدْرِ،‌ و كانَ له بِكُلِّ يَوْمٍ و لَيْلَةٍ يُحافِظُ عَليها ثواب شهيد » (4)

هر كس مواظب باشد كه هر كجا كه هست، نماز خود را به جماعت بخواند، چون برق   زود گذر و جهنده به همراه گروهي از پيش رفتگان،‌ از پل صراط عبور كند- با چهره و رخساري كه از ماه شب چهاردهم تابناك تر باشد و براي او بهر شبانه روزي كه بر خواندن نماز جماعت مواظبت داشته، ثواب يك شهيد خواهد بود .

پيامبر گرامي اسلام مي فرمايند: « أطْوَلُكُم قُنُوتاً في دارالدُّنيا أَطْوَلُكُمْ راحَةً يَوْمَ القيامَةِ في المَوْقِفِ » (5)

هر كس از شما قنوتش در اين دنيا طولاني تر باشد، در آخرت در موقف محشر راحتي او بيشتر خواهد شد .

قطب راوندي روايت كرده كه حضرت عيسي(ع) مادر خود مريم را بعد از مردنش صدا كرد و گفت : اي مادر با من تكلم كن آيا مي خواهي به دنيا برگردي؟ گفت : بلي براي آن كه مي خواهم شبهاي بسيار سرد براي خدا نماز بپا دارم و در روزهاي بسيار گرم روزه بگيرم، اي پسر جان من! اين راه بيمناك است . (6)

قال رسول الله(ص) : {تكُون صلوةُ العبدِ} جوازٌ علي الصِّراط (7) « نماز جواز عبور از صراط مي باشد » حضرت علي(ع) فرمود: « هر كس يك پنجم شب را در نماز باشد دينش براي خدا باشد، در بهشت از نديمان ابراهيم خليل خواهد بود،‌ تا از صراط مانند تند بادي بگذرد و بي مناقشه در حساب،‌ داخل بهشت شود .» (8)

پيامبر(ص) فرمود :« هر كه بعد از نماز صبح روي سجاده خود بنشيند و ياد خدا را تا طلوع آفتاب تعقيب كند، خدا ده چيز به او عطا فرمايد، از آن جمله با ايمان و توبه مردن و وسعت قبر و بي حساب از صراط به سوي بهشت رفتن .»

محسن قرائتي، معاد، ص 245
مفتاح الفلاح، ص 43
هزار و يك سخن، ص 330
ثواب الاعمال شيخ صدوق،‌ 676 و 677، بهار،‌ ج 76، ص 370
ثواب الاعمال،‌ ص 60 و 61
منازل الاخره، شيخ عباس قمي،‌ ص21 و 22 و مستدرك الوسايل، ج1، ص 148
بحار، ج82، ص231 و خصال شيخ صدوق، ج2، ص 522

ثواب الاعمال، صنويسنده :   رحيم كارگر محمد ياري

آدرس مطلب :   پاداش هاي نماز گزاران، ص 47-45

حضرت زهرا (عليها سلام) در كلام معصومين (عليهم السلام)

خادم الرضا — Sat, 07 Jun 2008 02:18:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

حضرت زهرا (عليها سلام) در كلام معصومين (عليهم السلام)

1. عَن زُرارَةَ، عَن أبي جَعفَرٍ(ع) قالَ : « كانَ رَسُولُ اللهِ(ص) إذا أرادَ السَّفَرَ سَلََّمَ عَلي مَن أرادَ التَّسليمَ عَلَيهِ مِن أهلِهِ ثُمَّ يَكُونُ آخِرُ مَن يُسَلِّمُ عَلَيهِ فاطِمَةَ(س) . فَيَكُونُ وَجهُهُ إلي سَفَرِهِ مِن بَيتِها، وَ إذا رَجَعَ بَدَأبِها .»

زُراره از امام باقر(ع) روايت مي كند كه فرمود: « رسول خدا(ص) به هنگام عزم سفر، هر يك از خويشانش را كه مي خواست سلام دهد {و وداع گويد} سلام مي داد، و آخرين كسي كه بر او سلام مي كرد فاطمه(س) بود . از اين رو آخرين جايي كه سفر خود را از آن جا آغاز مي كرد خانه او بود و در بازگشت هم نخستين جا همين سرا بود .» (مكارم الاخلاق، ص 94)

2. قالَ عَلِيٌّ(ع) : فَوَاللهِ ما أغْضَبتُها، وَ لا أكْرَهْتُها عَلي أمْراً، وَ لَقَدْ كُنْتُ أنْظُرُ إلَيْها فَتَنْكَشِفَ عَنَّي الْهُمُومُ وَ الأحْزانُ .

علي (ع) فرمود: « به خدا سوگند {هرگز} <**ادامه مطلب...**>او را به خشم نياوردم و به كاري كه خوش نداشت او را وا نداشتم، تا اين كه خداي صاحب عزت و جلال روحش را به نزد خود فراخواند. و او نيز مرا به خشم نياورد و در هيچ كاري نافرمانيم را روا نداشت. و هر لحظه كه به وي مي نگريستم حزن و اندوه از وجودم رخت بر مي بست .» (بحارالانوار، ج43، ص134)

3.       عَنْ يُونُسَ بْنِ ظَبيانَ‌، عَنْ أبي عَبْدِاللهِ(ع) قالَ: سَمِهْتُهُ يَقُولُ : « لَوْلا أنَّ اللهِ خَلَقَ أميرَالْمُؤمِنينَ لِفاطِمَةَ ما كانَ لَها كُفْوٌ عَلَي الأرْضِ .»

يونس بن ظبيان گويد كه از امام صادق(ع) شنيدم كه فرمود: «اگر خداوند اميرالمؤمنين(ع) را نيافريده بود بر گستره زمين همتايي براي فاطمه(س) يافت نمي شد .» (الكافي، ج1، ص461)

4.       عَنِ النَّبِيِّ(ص) أنَّهُ قالَ : « إنَّ فاطِمَةَ شَجْنَةٌ مِنّي يُؤْذيني ما آذاها وَ يَسُرُّني ما سَرَّها وَ إنَّ اللهَ تَبارَكَ وَ تَعالي لَيَغْضَبُ لِغَضَبِ فاطِمَةَ وَ يَرضي لِرِضاها .»

پيامبر(ص) فرمود:« فاطمه(س) پاره اي از تن من است . هر آن چه او را بيازارد مرا مي آزارد و هر آن چه او را شادمان سازد مرا شاد مي كند،         و همانا خداي بلند مرتبه با خشم فاطمه(س) خشم مي ورزد و با خشنودي او خشنود مي شود. » (معاني الاخبار، ص303)

5.       عَنْ أبي عَبدِاللهِ(ع) أنَّهُ قالَ : « إنّا أنْزَلْناهُ في لَيلَةِ القَدْرِ »(1) اللَّيْلَةُ فاطِمَةُ وَ الْقَدْرُ اللهُ . فَمَنْ عَرَفَ فاطِمَةُ حَقَّ مَعْرِفَتِها فَقَد أدْرَكَ لَيْلَةَ الْقَدْر . وَ إِنَّما سُمِّيَتْ فاطِمَةُ لِإنَّ الخَلْقَ فُطِمُوا عَنْ مَعْرِفَتِها .»

امام صادق(ع) فرمود: «ما آن را در شب قدر فرو فرستاديم»، {مقصود از} شب،‌ فاطمه(س) است و قدر، خداوند . پس هر كه فاطمه(س) را آن گونه كه سزاوار شناخت اوست بشناسد،‌ همانا شب قدر را دريافته است.          و فاطمه(س) از اين رو فاطمه نام گرفته است كه آفريدگان،‌ پيوندشان با شناخت او گسسته است {از شناخت حضرتش ناتوانند}.

(تفسير فرات الكوفي، ص581)

1) سوره قدر، آيه 1

6.       عَنْ أميرِالْمُؤمِنينَ(ع) عَنْ فاطِمَةَ(س) قالَتْ : قالَ لي رَسُولُ اللهِ(ص) :      « يا فاطِمَةُ مَنْ صَلّي عَلَيْكِ غَفَرَاللهُ لَهُ وَ ألْحَقَهُ بي حَيْثُ كُنْتُ مِنَ الْجَنَّةِ .»

اميرالمؤمنين(ع) از فاطمه(س) روايت مي كند كه رسول خدا(ص) به او فرمود: « اي فاطمه!‌ كسي كه بر تو درود و صلوات فرستد،‌ خداوند او را بيامرزد و هر جاي بهشت كه باشم او را به من مي پيوندد . » ( مستدرك الوسائل، ج10، ص211)

7.       إنَّ الصّادِقَ(ع) سُئِلَ عَن مَعني« حَيَّ عَلي خَيْرِالْعَمَلِ» فَقالَ : «خَيْرُالْعَمَلِ بِرَّ فاطِمَةَ وَ وَلَدِها(س) .» (معاني الاخبار، ص 41)

از امام صادق(ع) از معني{عبارت} «بشتابيد به سوي بهترين كردار» پرسيده شد، فرمود : « بهترين كردار، نيكي به فاطمه و فرزندانش(س) است .»

8.       رُوِيَ عَنِ الْباقِرِ(ع) ، أنَّهُ قالَ : « ما عُبِدَاللهُ بِشَيْءٍ أفْضَلَ مِنْ تَسبيحِ فاطِمَةَالَّزَهراءِ(س) وَ لَوْ كانَ شَيْ ءٌ أفْضَلُ مِنْهُ لَنَحَلَهُ رَسُولُ اللهِ(ص) فاطِمَةَ(س) . أنَّ تَسْبيحَ فاطِمَةَالَّزهْراءِ(س) في كُلِّ يَوْمٍ دُبُرِ كُلِّ صَلاةٍ أحَبُّ إلَيَّ مِنْ صَلاةِ ألْفِ رَكْعَةٍ في كُلِّ يَوْمٍ . »

از امام باقر(ع) روايت شده است كه فرمود: « خداوند به چيزي برتر از تسبيح فاطمه زهرا(س) عبادت نشده است؛ و اگر چيزي برتر از آن بود، هر آينه رسول خدا(ص) آن را به فاطمه (س) مي بخشيد . همانا تسبيح فاطمه زهرا(س) به دنبال هر نماز، از هزار ركعت{نماز مستحبي} كه در هر روز گزارده شود محبوبتر است .» (عوالي اللثالي، ج1، ص 333)

9.       قالَ الصّادِقُ(ع) : « إنَّ جَبْرَئيلَ(ع) قالَ لِرَسُولِ اللهِ(ص) فاطِمَةُ مُسَمّاةٌ فِي السَّماءِ بِمَنْصُورَةَ وَ ذلِكَ قَوْلُهُ تَعالي : « بِنَصْرِاللهِ »(1) يَعْني نَصْرَ فاطِمَةَ لِمُحِبّيها أيْ في يَوْمِ الْقِيمَةِ .»

امام صادق(ع) فرمود : « جبرئيل(ع) به رسول خدا(ص) فرمود: فاطمه(س) در آسمان منصوره نام دارد؛ و آن كلام خداي بلند مرتبه است كه : « به ياري خداي برتر {هر كه را خدا خواهد ياري دهد}» يعني ياري فاطمه(س) به دوستانش، كه در روز قيامت است .» (مقدمه مرآة الانوار، ص412)

1) سوره الروم، آيه 5

10.   عَنْ جَعْفَرِبْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمارَةَ عَنْ أبيهِ قالَ : سَألْتُ أبا عَبْدِاللهِ(ع) عَنْ فاطِمَةَ لِمَ سُمِّيَتِ الزَّهْراءُ ؟ فَقالَ : « لِأنَّها كانَتْ إذا قامَتْ في مِحْرابِها زَهَرَنُورُها لِأهْلِ السَّماءِ كَمايَزْهُو نُورُ الْكَواكِبِ لِأهْلِ الْأرْضِ . »

جعفر بن عماره از پدرش نقل مي كند كه گفت : از امام صادق(ع) درباره فاطمه(س) پرسيدم كه چرا زهرا نام يافته است؟ فرمود : « زيرا هرگاه در محرابش {به نماز و عبادت} مي ايستاد، نورش بر آسمانيان پرتو افشان     مي شد، بدان سان كه نور اختران بر زمينيان پرتو افشان است.»

(علل الشرايع، ص 181)

11.   عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ(ع) قالَ : قالَ رَسُولُ الله(ص) لِعَلِيٍّ(ع) : « هَلْ تَدري لِمَ سُمِّيَتْ فاطِمَةُ؟ قالَ عَلِيٌ(ع) : لِمَ سُمِّيَتْ فاطِمَةُ يا رَسُولَ اللهِ ؟ قالَ : لِأنَّها فُطِمَتْ هِيَ وَ شيعَتُها مِنَ النّار .»

امام محمد باقر(ع) فرمود: « رسول خدا(ص) به علي(ع) فرمود : مي داني چرا فاطمه بدين نام ناميده شد؟ علي(ع) عرض كرد: اي رسول خدا چرا فاطمه به اين نام ناميده شد ؟ فرمود: زيرا كه پيوند او و شيعيانش از آتش {دوزخ} گسسته شده است .» ( عوالم العلوم، ج11، ص57)

سيماي ظاهري امام مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه)

خادم الرضا — Thu, 08 May 2008 05:13:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

سيماي ظاهري امام مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه)

حضرت رضا(عليه السلام) در روايت ديگري، در پاسخ اباصلت هروي كه از ايشان پرسيد: «نشانه‏هاي قائم شما هنگام ظهور چيست؟» مي‏فرمايد: نشانه‏اش اين است كه در سنّ پيري است، ولي منظرش جوان است، به گونه‏اي كه بيننده مي‏پندارد چهل ساله يا كمتر از آن است. نشانه ديگرش آن است كه به گذشت شب و روز پير نشود تا آنكه اَجَلش فرا رسد.

نويسنده ارجمند كتاب مكيال المكارم، در بخش چهارم كتاب خود، جمال و زيبايي حضرت مهدي‏(عليه السلام) را يكي از ويژگي‏هاي آن حضرت مي‏شمرد و مي‏نويسد:

بدان كه مولاي ما حضرت صاحب‏الزمان‏(عليه السلام)، زيباترين و خوش صورت‏ترين مردم است؛ زيرا شبيه‏ترين مردم به پيامبر اكرم‏(صلي الله عليه و آله) است.1

از بررسي روايات و مطالعه حكايت‏هاي <**ادامه مطلب...**>نيك‏بختاني كه توفيق زيارت آن امام را يافته‏اند، برمي‏آيد كه قامت و رخسار نازنين امام عصر(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) در كمال زيبايي و اعتدال بوده و سيماي مباركش، دل‏ربا و خيره‏كننده است.

همين قامت رعنا و رخسار دل‏ربا موجب شده است هزاران عاشق دل‏سوخته در آغاز هر صبح با زاري و التماس از خداي خود چنين بخواهند:

خداوندا! آن چهره زيبا و جمال دل‏آرا را به من بنماي و چشمان مرا با يك نظر به او روشنايي بخش.2

از آنجا كه آشنايي بيشتر با صفات و خصال يوسف زهرا، حضرت مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) راهي براي شناخت مدعيان دروغين به شمار مي‏آيد و افزون بر اين مي‏تواند موجب انس و ارتباط شيعيان با آن عزيز غايب از نظر باشد، با بهره‏گيري از كلمات معصومان‏(عليهم السلام) و حكايت‏هاي نقل شده از تشرّف يافتگان، به بررسي اين موضوع مي‏پردازيم. باشد تا به مصداق «وصف العيش نصف العيش»، ما هم از آن جمال دل‏آرا بهره‏مند شويم.

روايات فراواني در توصيف جمال دل‏آراي آخرين حجت خدا، حضرت مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) وارد شده است كه در مجموع آنها را به دو بخش مي‏توان تقسيم كرد:

الف) رواياتي كه به توصيف كلي سيرت و صورت آن حضرت، بسنده و از ايشان به عنوان شبيه‏ترين مردم به رسول خدا(صلي الله عليه و آله) ياد كرده‏اند كه از آن جمله به روايات زير مي‏توان اشاره كرد:

1. از «جابر بن عبدالله انصاري» نقل شده است كه پيامبر گرامي اسلام فرمود:
مهدي از فرزندان من است. اسم او، اسم من و كنيه او، كنيه من است. او از نظر خَلق و خُلق، شبيه‏ترين مردم به من است.3

2. «احمد بن اسحاق بن سعد قمي» مي‏گويد: از امام حسن عسكري‏(عليه السلام) شنيدم كه مي‏فرمود:

سپاس از آن خدايي است كه مرا از دنيا نبرد تا آنكه جانشين مرا به من نشان داد. او از نظر آفرينش و اخلاق، شبيه‏ترين مردم به رسول خدا(صلي الله عليه وآله) است.4

با توجه به اين روايات، همه خصال و صفاتي را كه در قرآن و روايات به پيامبر گرامي اسلام نسبت داده شده است، به وجود مقدس امام مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) نيز مي‏توان نسبت داد. رواياتي كه به توصيف ويژگي‏هاي ظاهري پيامبر اكرم‏(ص) پرداخته‏اند، فراوانند. در اينجا به يكي از آنها اشاره مي‏كنيم. در روايتي كه از امام محمد باقر(عليه اسلام) نقل شده، ويژگي‏هاي ظاهري پيامبر خاتم چنين توصيف شده است:

رخسار پيامبر خدا، سپيد آميخته به سرخي و چشمانش سياه و درشت و ابروانش به هم پيوسته و كف دست و پايش پر گوشت و درشت بود؛ بدان سان كه گويي طلا بر انگشتانش ريخته باشد. استخوان دو شانه‏اش بزرگ بود. چون به كسي روي مي‏كرد، به خاطر مهرباني شديدي كه داشت، با همه بدن به جانب او توجه مي‏كرد. يك رشته موي از گودي گلو تا نافش روييده بود، انگار كه ميانه صفحه نقره خالص، خطي كشيده شده باشد. گردن و شانه‏هايش مانند گلاب‏پاش سيمين بود. بيني كشيده‏اي داشت كه هنگام آشاميدن آب نزديك بود به آب برسد. هنگام راه رفتن محكم قدم برمي‏داشت كه گويا به سرازيري فرود مي‏آيد. باري، نه قبل و نه پس از پيامبر خدا كسي مثل او ديده نشده است.5

ب) رواياتي كه خصال و سيماي امام مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) را به تفصيل بيان كرده و ويژگي‏هاي آن حضرت را يك به يك برشمرده‏اند. برخي از رواياتي كه در اين زمينه وارد شده، به شرح زير است:

1. پيامبر گرامي اسلام(صلي الله عليه و آله)، امام مهدي(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) را شبيه خود معرفي كرده، در توصيف او مي‏فرمايد:

پدر و مادرم به فداي او كه هم نام من، شبيه من و شبيه موسي، زاده عمران است. بر [بدن] او نوارهايي [جامه‏هايي] از نور است كه از شعاع قدس است.6

2. آن حضرت در روايت ديگري در توصيف چهره فرزندش، امام مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) مي‏فرمايد:
مهدي از فرزندان من است. چهرة او مانند چهره ماه درخشنده است.7

3. پيامبر اعظم‏(صلي الله عليه و آله) در روايتي پيشاني و بيني امام مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) را اين‏گونه توصيف مي‏كند:
مهدي از من است، پيشاني گشاده و بيني كشيده دارد.8

4. در روايت ديگري از پيامبر خاتم‏(ص) نقل شده، رنگ چهره و اندام امام مهدي‏(صلي الله عليه و آله) چنين توصيف شده است:
مهدي مردي از فرزندان من است. رنگ [چهره] او رنگ عربي9 و اندام او اندام اسرائيلي10 است. بر گونة راست او خالي است كه همانند ستاره درخشان است.11

5. با توجه به همه ويژگي‏هاي يادشده است كه پيامبر اسلام‏(ص) در وصف امام مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) مي‏فرمايد:
مهدي، طاووس اهل بهشت است.12

6. امام باقر(عليه السلام) از پدرش و جدش روايت مي‏كند كه روزي امام علي‏(عليه السلام) در حالي كه بالاي منبر بود، فرمود:
از فرزندان من در آخرالزمان، مردي ظهور مي‏كند كه رنگ [صورتش] سفيد متمايل به سرخي و سينه‏اش فراخ و ران‏هايش ستبر و شانه‏هايش قوي است و در پشتش دو خال است، يكي، به رنگ پوستش و ديگري، مشابه خال پيامبر اكرم‏(ص).13

7. امام رضا(عليه السلام) نيز در بيان صفات و ويژگي‏هاي امام عصر(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) مي‏فرمايد:
قائم كسي است كه در سن پيرمردان و با چهرة جوانان قيام كند و نيرومند باشد تا بدانجا كه اگر دستش را به سوي بزرگ‏ترين درخت روي زمين دراز كند، آن را از جاي بركند و اگر بين كوه‏ها فرياد برآورد، صخره‏هاي آن فروپاشد.14

8. حضرت رضا(عليه السلام) در روايت ديگري، در پاسخ اباصلت هروي كه از ايشان پرسيد: «نشانه‏هاي قائم شما هنگام ظهور چيست؟» مي‏فرمايد:
نشانه‏اش اين است كه در سنّ پيري است، ولي منظرش جوان است، به گونه‏اي كه بيننده مي‏پندارد چهل ساله يا كمتر از آن است. نشانه ديگرش آن است كه به گذشت شب و روز پير نشود تا آنكه اَجَلش فرا رسد.15

9. «علي بن ابراهيم بن مهزيار اهوازي» كه بيست مرتبه به شوق ديدار مولايش ـ امام مهدي(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) ـ به حج مشرف شد و سرانجام به آرزوي خود دست يافت، در گزارش ديدار خود، آن حضرت را اين گونه توصيف مي‌كند.

او ميانه بالابود، نه بسيار بلند قد و نه بسيار كوتاه قد. صورتي گرد، سينه‏اي فراخ، پيشاني سفيد و ابرواني به هم پيوسته داشت. بر گونه راست او خالي بود؛ چون دانه مشك كه بر قطعه عنبر ساييده باشد.16

10. «ابراهيم بن مهزيار» نيز كه به شرف ملاقات امام مهدي‏(روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه) رسيده است، در بيان خصال آن امام مي‏گويد:

او جواني نورس و نوراني و سپيد پيشاني بود با ابرواني گشاده و گونه‏ها و بيني كشيده و قامتي بلند و نيكو چون شاخه سرو. گويا پيشاني‏اش ستاره‏اي درخشان بود و برگونه راستش، خالي بود كه مانند مشك و عنبر بر صفحه‏اي نقره‏اي مي‏درخشيد. بر سرش، گيسواني پرپشت و سياه و افشان بود كه روي گوشش را پوشانده بود. سيمايي داشت كه هيچ چشمي برازنده‏تر و زيباتر و با طمأنينه‏تر و باحياتر از آن نديده است.17

پي‌نوشت‌ها:

1. حائري قزويني، مكيال المكارم، ج 1، ص 132.
2. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، ج 99، ص 111، (قسمتي از دعاي عهد).
3. شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ترجمه: منصور پهلوان، ج 1، باب 25، صص 534 و 535، ح 1.
4. همان، ج 2، باب 38، ص 118، ح 7.
5. كليني، الكافي، ج1، ص 443.
6. علامه مجلسي، بحارالأنوار، ج 36، ص 337-338، ح 200.
7. همان، ج 51، ص 91.
8. همان، ص 90.
9. رنگ عربي، گندمگون يا سفيد است. در برخي روايات وارد شده است كه رنگ چهره امام مهدي همانند رنگ چهره پيامبر اكرم(صلي الله عليه و اله)؛ يعني سپيد آميخته به سرخي است.
10. اندام اسرائيلي، اندام فرزندان يعقوب(عليه السلام) است كه به داشتن قد بلند و اندام رشيد مشهور بودند.
11. همان، ص 95.
12.علامه مجلسي، همان، ج 51، ص 91.
13.شيخ صدوق، همان، ج2، باب 57 ، ص 560 ، ح 17.
14. همان، ج 2، باب 35، ص 69 ، ح 8 .
نويسنده:ابراهيم شفيعي سروستاني

عكسهاي زيبا از ديدارمقام معظم رهبري

خادم الرضا — Sun, 04 May 2008 22:45:00 GMT

عكسهاي زيبا ازديدار مقام معظم رهبري در جمع خانواده شهدا و ايثارگران استان فارس

<**ادامه مطلب...**>

مهدويت دراهل سنت

خادم الرضا — Mon, 28 Apr 2008 19:03:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

مهدى (عليه السلام) بارها و به اشكال مختلف در احاديث نبوى آمده است، منظور از احاديث نبوى، احاديثى است كه از پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله وسلم) نقل شده گرديده است .

وليكن چون در اين بخش سعى بر بيان احوالات مهدى (عليه السلام) موعود از مدخل اعتقادات اهل سنت است، پس به احاديثى اشاره مى‌شود كه از كتب معتبر و روائى اهل سنت استخراج شده است.

1-”ابوداوود“ در صحيح خود از ”ابىطفيل“ و او از على (عليه السلام) نقل مى‌كند: قال رسول الله (صلي الله عليه و آله وسلم): ”لو لم يبق من الدهر الايوم لبعث ا لله رجلاً من اهل بيتى، يملاءها كما ملئت جورا “ : ولو يك روز هم از عمر دنيا باقى باشد، خداوند مردى را از اهل بيت من بر مى‌انگيزد كه زمين را پر از عدل و داد مى‌كند, بعد از آنكه از ظلم و ستم پر شده باشد. (جلد 2 - صفحه 208).

2- ابوداوود ترمذى در صحيح خود از عبدالله از پيغمبر اكرم (صلي الله عليه و آله وسلم) نقل مى‌كند كه فرمودند : <**ادامه مطلب...**>”لو لم يبق من الدنيا الا يوم لطول الله ذلك اليوم حتى يبعث رجلاً منى او من اهل بيتى يواطى اسمه اسمى ... يملأ الارض قسطاً و عدلاً كما ملئت ظلما و جورا“. هرگاه به پايان دنيا فقط يك روز بماند، خداوند اين روز را بقدرى طولانى مى‌كند، تا اينكه در اين روز فردى كه از فرزندان من بوده و نامش مانند من است را بر مى‌انگيزد و زمين را از عدل و داد پر مى‌كند بعد از آنكه از ظلم و ستم پر شده باشد. (كتاب تاج جلد 5- صفحه343).

3- احمد در مسند خود از ”ابوسعيد خدرى“ نقل مى‌كند: قال رسول الله (صلي الله عليه و آله وسلم): يمل أ الارض ظلماً وجورا ثم يخرج رجل من عترتى يملك سبعاً اوتسعاً فيملاء الارض قسطاً و عدلاً : هنگامى فرا مى‌رسد كه زمين از ظلم و جور پر شود و در آن موقع مردى از خاندان من قيام مى‌كند، هفت يا نه سال در روى زمين حكومت مى‌كند و زمين را از عدل و داد پر مى‌كند. (جلد 3- صفحة 28).

4- مسلم، ابو داوود، ابن ماجه، طبرانى كه از بزرگان اهل سنت هستند از ام سلمه نقل كرده‌اند كه گويد: ”رسول گرامى اسلام (صلي الله عليه و آله وسلم) فرمودند: المهدى من عترتى من ولد فاطمه“ : مهدى از خاندان من است و او از فرزندان دخترم فاطمه خواهد بود (صواعق: صفحه163 ابن ماجه ج 2 صفحه 1368).

5- ابوداوود در صحيح خود از ابوسعيد خدرى نقل مى‌كند: ”قال رسول الله (صلي الله عليه و آله وسلم): المهدى منى اجلى الجبهه، اقنى الانف ،يملأ الارض قسطاً و عدلاً كما ملئت جورا و ظلما يملك سبع سنين“ مهدى از ماست، او پيشانى بلند و وسط بينى اش كمى برآمدگى دارد، زمين را از عدل و داد پر كند , بعد از آنكه از ظلم و ستم پر شده باشد. (جلد 2 صفحة 208)

6- و نيز احمد در كتاب ”مسند“ از پيغمبر (صلي الله عليه و آله وسلم) نقل مى‌كند كه فرمودند: ”ابشكركم بالمهدى يبعث فى امتى على اختلاف من الناس و الزلزال فيملاء الارض قسطاً و عدلا كما ملئت جورا و ظلما يرضى عنه ساكن السماء و ساكن الارض يقسم المال صحاحاً، فقال الرجل ما صحاحاً؟ قال بالسويه بين الناس، قال و يملا الله قلوب امه محمد غنى و يسعهم عدله“ : بشارت مى‌دهم شما را به مهدى، برانگيخته مى‌شود در امت من در هنگام اختلاف مردم و زلزله‌ها، پس زمين را پر مى‌كند از قسط وعدل، همانطور كه از ظلم وجور پر شده باشد، از او خشنود خواهند بود، ساكنان آسمان و ساكنان زمين و اموال را صحيح تقسيم مى‌كند. شخصى از آن حضرت پرسيد: معناى تقسيم صحيح چيست؟ ايشان فرمودند: به تساوى در ميان مردم و فرمودند: خداوند پر مى‌كند قلبهاى امت محمد را از بى‌نيازى ،و عدل او (مهدى) همگان را فرا مى‌گيرد (جلد 3- صفحه 37).

7- حموينى در كتاب ”فرائد المسمطين“ به نقل از ابن عباس و او به نقل از رسول اكرم (صلي الله عليه و آله وسلم) بيان مى‌كند: همانا على بن ابى طالب پيشواى امت من و جانشين پس از من بر ايشان است و از فرزندان او قائم منتظر مى‌باشد كه خداوند به او زمين را از داد آكنده مى‌كند همانگونه كه از ستم پر شده باشد و سوگند به آن كسى كه مرا به حق به پيامبرى برانگيخت ثابت پيمانان بر امامتش در دوران غيبت او ناياب تر از گوگرد سرخ مى‌باشد. (انتهاى جلد 2)

8- عبدالرحمن سيوطى عالم بزرگ اهل سنت در كتاب ”عرف الوردى فى اخبار المهدى“ از پيامبر (صلي الله عليه و آله وسلم) نقل مى‌كند كه فرمودند: ”من انكر خروج المهدى فقد كفر“ : هر كه خروج مهدى را انكار كند كافر شده است.

9- ابن هجرهيثمي شافعى دركتاب صواعق المحرقه گويد: ”ابوالقاسم،محمد،الحجه،عمر او پس از در گذشت پدرش پنج سال بود، خداوند در همين عمر به او حكمت ربانى اعطا كرد، او را قائم منتظر گويند، اخبار متواتره رسيده است كه مهدى از اين امت است و عيسى از آسمان فرو خواهد آمد و پشت سر مهدى نماز خواهد خواند. (چاپ قاهره صفحة 164).

سخن اهل سنت در اين باب بسيار زياد است و دانشمندان اهل سنت در بسيارى از كتابهايشان از اين مورد مهم مطالبى را آورده‌اند. تعدادى از اين كتابهايى كه از علماى اهل سنت است و فقط درباره اين موضوع نگارش يافته‌اند را به عنوان شاهد, ذكر مى‌كنيم كه البته تعداد اين كتابها بيشتر از 30 عنوان است كه ما فقط به كتابهاى زير اكتفا مى‌كنيم:

- البرهان فى اخبار صاحب الزمان (علامه گنجى شافعى، متوفى 658)

- البرهان فى علامات مهدى آخر الزمان (عالم شهير ملا متقى، متوفى 975)

- القول المختصر فى العلامات المهدى المنتظر (ابن حجر،متوفى 974)

- مهدى آل الرسول (على بن سلطان محمد الهروى الحنفى)

- عقد الدر فى الاخبار الامام المنتظر (شيخ جمال الدين يوسفى الدمشقى، متوفى قرن 7)

- مناقب المهدى (عليه السلام) (حافظ ابى نعيم اصفهانى، متوفي قرن 5)

- العرف الوردى فى اخبار المهدى (سيوطى، متوفى 911)كتاب المهدى (ابى داوود)

- كتاب المهدي (ابي داوود)

پاسخ نامه از سوي حضرت رضا عليه السلام

خادم الرضا — Fri, 18 Apr 2008 17:20:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

مرحوم آيت الله محمد اشرفي از علماي بزرگ و مراجع تقليد بود که در عصر ناصرالدين شاه قاجار زندگي مي کرد.
درباره عظمت و مقام علمي و معنوي او مي نويسند:
« حاج ملا محمد اشرفي،از مفاخر مذهب جعفري مي باشد گروهي از ايران از او تقليد مي کنند و او در ميان علماي بزرگ عصر خويش به جمع طريقت و شريعت اختصاص يافته است همه از دور و نزديک به او ارادت مي ورزند و از بزرگان عصر خويش مي باشد.
بيان او در منبر بي نظير است و در سال 1315 قمري در بابل رحلت و همانجا به خاک سپرده شد.»
بقعه اين مرد، مزار خاص و عام است و داراي <**ادامه مطلب...**>کرامات بسياري مي باشد که از آن جمله کرامتي است که از عالم رباني آيت الله بافقي نقل شده و هم صاحب « در رالاخيار» آيت الله حسين فاطمي قمي در کتاب خويش آن را آورده است :

مرحوم « معين الاطباء» که فرد مورد اعتماد و راستگويي بود آورده است که به هنگام اقامت مرحوم « حاجي اشرفي» در بابل به محضر او شرفياب شدم و راستي که او را برتر از آنچه در وصفش شنيده بودم يافتم.
مدتي از محضرش کشب فيض نمودم و سفر زيارتي مشهد پيش آمد به هنگام حرکت به خدمت آن مرد عالم رسيدم تا خداحافظي کنم که او نامه اي به حضرت رضا عليه السلام نوشت و به من داد و فرمود:
« جواب آن را بياور!»

اينجانب به مشهد رفتم و به حرم تشرف حاصل شد و نامه را به ضريح انداختم به هنگام تصميم به بازگشت براي زيارت وداع رفتم و مشغول زيارت و نيايش با خدا بودم که ديدم بطور شگفت انگيزي حرم مطهر خلوت شد و بزرگواري ار درون ضريح بيرون آمد و خطاب به من فرمود:
به حاج اشرفي سلام برسان و بگو:

آئينه شو جمال پري طلعتان طلب جاروب کن تو خانه سپس ميهمان طلب

و آنگاه به سوي ضريح مطهر بازگشت و از برابر ديدگانم ناپديد شد.
به خود آمدم و دريافتم که اين پاسخ نامه بود که بايد به بابل ببرم. شعر کاملا" در ذهنم جايگزين شد و وقتي به بابل رسيدم به خدمت عالم رباني حاج اشرفي رفتم در خانه را زدم درب را گشود و پيش از آنکه من کلمه اي حرف بزنم ديدم با حالتي وصف ناپذير گفت:
آري! سالارم عنايت فرمود و به من سلام رسانيد و فرمود:
آئينه شو جمال پري طلعتان طلب جاروب کن تو خانه سپس ميهمان طلب